در روزهای مبهم و پرآشوب، خوش‌بینیِ بی‌پشتوانه ما را نجات نمی‌دهد، بلکه فرسوده‌مان می‌کند.
آنچه ما را سرپا نگه می‌دارد، ترکیب نادری‌ست از ایمان به عبور نهایی و شجاعتِ دیدن واقعیت همان‌طور که هست.
نه باید تسلیم تلخی‌ها شد،
نه فریبِ امیدهای زودرس را خورد.
زیستن، یعنی نگه‌داشتن امید در دل تاریکی، نه انکار تاریکی…
