استرس، بیش از آن‌که علت باشد، یک نشانه است.
اشتباه نکنید؛ استرس حالتی خوشایند یا سالم نیست و اگر به آن توجه مؤثر نشود، آسیب‌های جسمانی و روانی به بار می‌آورد.
نکته‌ی مهم این است که «توجه مؤثر» باید بر علت‌های زیربنایی بروز استرس متمرکز شود، نه این‌که به سادگی به علائم و نشانه‌ها بپردازیم.
از نگاه برایان لنون:
• استرس زنگ هشداری درونی است، نه بیماری یا نقطه‌ضعف.
• استرس احساسی است که نشان می‌دهد امور خوب پیش نمی‌رود.
• استرس این آگاهی را به ما می‌دهد که به خواسته‌هایمان دست نیافته‌ایم.
• استرس به ما می‌گوید که باید برای دستیابی به خواسته‌ی خود کاری بکنیم.
• برای کنار آمدن با استرس باید وقت بگذاریم.
بخشی از کتاب راهنمای تئوری انتخاب برای استرس
گاهی روان‌شناسان درباره‌ی چگونگی تعریف «خودپنداره» اختلاف‌نظر پیدا می‌کنند؛ اما بخش اصلی آن نگاهی است که به خود داریم؛ یعنی آن‌گونه که خود را می‌بینیم.
وقتی به دیگران فکر می‌کنیم، عموماً شخصیت یا ویژگی‌های آن‌ها را در نظر داریم. همان‌طور که ما دیگران را از بیرون مشاهده می‌کنیم، دیگران هم از ما برداشتی دارند و درباره‌ی شخصیت ما نظر می‌دهند.
آن‌طور که دیگران من را می‌بینند، «شخصیت» من است، اما آن‌گونه که من خودم را می‌بینم، «خودپنداره» است؛ این دیدگاه من است.
وقتی به دیگران فکر می‌کنیم، عموماً شخصیت یا ویژگی‌های آن‌ها را در نظر داریم. همان‌طور که ما دیگران را از بیرون مشاهده می‌کنیم، دیگران هم از ما برداشتی دارند و درباره‌ی شخصیت ما نظر می‌دهند.
آن‌طور که دیگران من را می‌بینند، «شخصیت» من است، اما آن‌گونه که من خودم را می‌بینم، «خودپنداره» است؛ این دیدگاه من است.
ثبت دیدگاه