دیدی وقتى کوهنوردی میکنى اون اولا نفس کم میارى؟ هى میخواى وایسى استراحت کنى جون بگیرى ادامه بدی؟
بعد هى با خودت میجنگى، میگى نه حالا بذار یکم برم بالاتر…
بعد که حسابی راه میافتى دیگه به این فکر نمیکنى وایسى استراحت کنى. دوست دارى فقط زودتر برسی…
میدونى! این روزها دقیقا مثل اول کوهنوردیه…
تازه شروع کردى به درس خوندن براى جمع بندی یک سال تحصیلیت و هى به خودت میگى اى بابا من که نمیرسم، من که نمیتونم، اوووف این همه درس، بیخیال اصلا نمیشه…
اما همین که بیافتى به روال درس خوندن، اصلا این حرفا یادت میره و میجنگى براى هدفت که میشه معدلت، میشه رتبه ى کنکورت.
حالا میدونى این وسط بزرگ ترین و خطرناک ترین معضل چیه؟
موبایل…
فکر کن سه هفته دیگه امتحانات خرداد رو دارى، دو ماه دیگه کنکور دارى و الان دارى با مریم درمورد اتفاقى که توی مدرسه افتاد و اون غائب بود چت میکنى… بعد میرى اینستاتم چک میکنى تا جواباى دایرکت ها رو بدی و یه گشتى توی سرچ هات بزنى، میبینى چهار ساعتت پریده…
بعد حالا میخواى شروع کنى به درس خوندن. دارى درس میخونى، یاد کتونى آبیِ که تو اینستا دیدی میافتى که چقدر قیمتش خوبه. حتما به بابام بگم برام بخره و…
ببین عزیزم! الان وقت جنگیدن با نفسِته… پاشو روزهاى نفس گیرت رو شروع کن.
میدونم هدفت اونقدرى برات ارزش داره که همین الان گوشیت رو خاموش کنى بدی به مشاور یا مادرت.
